ცილისწამება

მომპარე, წაიღე,- ყველაზე ძვირფასი,
ყველაზე სათუთი, მე, რაც კი გამაჩნდა.
სველ,ბინძურ მიწაზე ოცნება დავაგდე,
ტალახის  ყვითელი,აქ,სულსაც დააჩნდა.
 მომბეზრდა ყვირილი,მოთქმა და ჩივილი
ან სხვების დაცვა და ან თავის მართლება,
არის დასასრული? მე უნდა ვიცოდე....
გონება რატომ მსჯის,რატომ არ ნათდება.
ვიბოდიალე აღმა და დაღმა,
ჩემი ნაცელი,დარდის ფიქრებით.
რომც დამეკითხოთ ვერ ვიტყვი რატომ....
მეც და ფიქრებიც გავირინდებით.
ეს მიტომ არა,რომ შიში გვიპყრობს,
ისევ შენიდან გადაბირების,
უბრალოდ ტკივა სხვა ვიღაც მავანს
შენზე მეტად, დღე,ხვალ დატირების.
მომპარე!-შენი ბრალია თურმე...
რა ადვილია შენ დაგაბრალო....
მოდი,დამინდე ამ ერთხელ მართალს,
ცილისწამება რომ დავამთავრო.