შეფასებული ბოროტება

შენ როცა გეძინა,დარაბებს ხურავდა ზეცის ანგელოზი,
გუგუნი ზარების, სულში ზრიალებდა ისე,როგორც ქარი.
გარდაცვლილი ღამე,ლოცვით აცილებდა ჭირისუფალს,
ვეღარ გაერჩიათ ვინ ცოცხალი იყო და ვინ მკვდარი.

შენ როცა გეძინა,მაშინ დაიბადა ყველა გრძნობა,
ალბათ იმიტომაც დარჩი ასე უგრძნობელი,
თვალის სილამაზეს ბევრი შეძლებია,თურმე მართლა....
როგორ გამაცანი მზერა საშინელი,ულმობელი.

შენ როცა გეძინა,როცა არაფერი გაწუხებდა,
მაშინ დაგეუფლა ვფიქრობ ღამის ყველა სენი ერთად,
ასე მედიდური,ასე ამაყი და საშინელი...
როგორ დაიქადნი?!-დარჩი ბოროტების ღმერთად.

უსუსური იყო ღამე საშინელი,როცა შენ გეძინა,
დემონურ განწყობებს ალბათ უღე  ძილში,- ფართოდ კარი,
აღარც სიყვარული,აღარც არაფერზე ჩუმი სევდა...
და შენ სამწუხაროდ გქვია უბედურო, ცოცხალ-მკვდარი!

გადაწყვეტილება

                  ცხოვრებაში უსასრულო სევდას ვიტევთ

                  მომავლისთვის დაგვიდვია თავი მსხვერპლად,

                  სანთელს უფალს დავუნთებთ და...ჩვენთვის ვინთებთ....

                  ეს სიცოცხლე გაგვიხდია ღმერთად, კერპად!

                  ემზადება სული თითქოს მომავლისთვის,

                  მიწურ ქოხში დაუყრიათ ყველა დარდი

                  ზოგჯერ ვფიქრობთ ვიბრძოლოთო ნეტა რისთვის

                   დაგვიხურავს ნაადრევად თავზე ჩადრი.

                  სინათლეში დიდი ხნის წლებს ჩავთვლით განძად,

                  სიბნელეში დადუმებულ სიტყვას ისევ....

                  ანგელოზი ხელს დაგისობს თავზე ნაზად,

                  შეფხიზლდები და განცხრომას იწყებ მყისვე.

                  სასაცილოდ შემოღობეს ბაღჩა, ბაღი,

                  სიცოცხლეს რომ არ გაესწრო ალბათ გაღმა,

                  უფალს თვალი დაეღალა ჩვენი მზერით

                  და ღვთისმშობელს დაუბერტყავს  უკვე კალთა.

                  ცხოვრებაში უსასრულო სევდას ვიტევთ

                  და ოცნებებს ფრთებს შევასხამთ სასაცილოდ,

                  უკვე დროა,ილუზიებს გავემიჯნოთ

                  ეს ცოდვები სამუდამოდ გავაცილოთ.

მზეო

მზეო  ნატყვიარო საით გამეპარე?!
მინდა იარები დაგიამო,
მზეო გარდაცვლილო რატომ დამეკარგე
მინდა შეცდომები ვაღიარო.
იქნებ გამებუტე შენც სხვებივით
მზეო დარდიანო?!
სხვაგან გადასახლდი,სხვისი ოცნებები
გინდა აფრთიანო?
მზეო  გადაღლილო,მზეო
უმოწყალოდ ნატყვიარო.......

ჩემი ეპიტაფია

იდუმალებას დავეძებდი ყოველთვის რატომღაც.ეს ისე,ალბათ სულის ნუგეშისთვის.
ისე კი, ბობოქარი ცხოვრების ხალისიან დღეებს ვეტრფოდი.
    ღრუბლიანში,წვიმის წვეთებს სარკმლიდან უკეთ ვუთვალთვალებდი და სველ ასფალტს   ნიშნისმოგებით ვუცქერდი....თუმცა,როცა თავად აღმოვჩნდებოდი დაუფარავი,სველი, გრძელ გზაზე დამდგარი, ზიზღს ვგრძნობდი.ზიზღს,ენით გამოუთქმელს.
 ......ასეთი შემოვრჩი სიცოცხლის ახლა უკვე უხალისო დღეებს.ასეთი ვცდილობ დავიწყებას ძველი სილამაზის,რადგან ვიცი მსგავსი წლები არასოდეს განმეორდება.ჰოდა ახალს,ჯერ არნახულ, საკუთარი ფერებით ვაფერადებ და როცა ჩემივე ხელით და გონებით შექმნილ ნახატს თვალს გადავავლებ,ვხვდები,რომ ყველაფერი სიყალბეა!
     ...ქარაგმებით ნათქვამს,პირდაპირი, თუნდაც ჩამქოლავი სიტყვები მირჩევნია.ოღონდ ვიცოდე,რომ ეს სიტყვები სინამდვილეს უღებს კარს და ისევ ძველ,ხალისიან მოგონებებს მიღვიძებს....
     ტაძრის გუმბათზე,რომ ზარი დაიწყებს გუგუნს, განა არ მესმის?-უბრალოდ მგონია,რომ ეს ზარები ჩემთვის არ რეკენ!.დამთავრდა,მოკვდა,წავიდა. ათასი კითხვა,რომელიც უპასუხოდ მირჩება, ქარში იფანტება.ქარი ხომ არაფერს არ სცემს პასუხს....
        როგორი ნაოჭები დასტყობიათ ამ თვალებს.ერთ დროს დაწყებულ მელანქოლიას ახლა მეტად დაუსევდიანებია.ასეთი სევდა მომწონს ძალიან.მიყვარს კიდეც.სიყვარულის სევდა სხვა ყოფილა მაინც.
  შენ რომ ხატავდი ის ფერები მენატრებიან.მინდოდა მომებაძა,მეც შემექმნა ჯერ არნახული,ლამაზი ცხოვრების ტილო,თუმცა დავიბენი,ვერ ვიპოვე ვერც ერთი ხალისიანი ფერი.როგორ ვერ ვხვდებოდი,რომ ვერც ვიპოვიდი.ალბათ იმიტომ,რომ შენ ცხოვრებამ გიბოძა ისინი,მე კი,მე სხვა გზით წავედი შორს,ძალიან შორს.იქ,სადაც მუქი და ბნელია ყოველი დილა.ისეთი,როგორიც აქ ხანდახან იყო-წვიმიანში.
            დავმარცხდი! რათ მეკითხები ვის წინაშეო?შენს წინაშე.- განა არ იცი?!-არა! ალბათ საკუთარი მეს წინაშეც!ამდენი ბოდვა მომბეზრდა.მომბეზრდა უადგილობაც,ყველაფერი ის,რაც არასოდეს მღლიდა.ალბათ მაშინ ლაღი იყო თითოეული დღეც.
                       წლებით მონუსხული სულის ბოგინი ყველაზე საშინელი მოსასმენი ყოფილა თურმე....შენ ესეც გიყვარდა.მე კი არა!როგორი ამაყი და მედიდური მზერა მექნებოდა მაშინ,ათასი დღის წინაც.მთრთოლავი ხმა ხომ არასოდეს ჩამსმენია,- ახლა მესმის? ღიმილის მომგვრელია ყოველდღიური ყოფა,თუმცა ეს სხვებს უფრო აჯავრებთ
ვიდრე მე.
              ისევ შორს წასვლა მინდა.ძალიან შორს.იქ,სადაც ძალიან  სიმყუდროვე იქნება.ვიქნებით მხოლოდ მე,შენ და ჩვენი ნაოჭებით სავსე თვალები,ღრმა სევდით და შორეულის მონატრებით სავსე.
         აქ? აქ რას დავტოვებდი? -----------ძალიან პატარა,ხავსიან ქვას და ზედ ძლივს დატეულ მრავალ სიტყვას,რომელსაც ისევ ის, ჩემთვის საძაგელი წვიმა ოდესღაც ჩამორეცხს და გააქრობს.ნაკვალევთან ერთად წაიშლება ჩემი ეპიტაფიაც! 

გადამიარეთ

შენ ნუ მოიწყენ! ცრემლი სახეს სულ დაგიდაღავს.
....ამქვეყნიური ცრუ გრძნობები შეცვლიან რამეს?!..
ალბათ დაღლილხარ და სამოსი შემოგიძარცვავს
სხვა ძალით ვეღარ ეომები დროის სიმწარეს.
ნისლებს ვერ ფანტავს ერთი,ორი ლამაზი სიტყვა,
ქარაფშუტობენ შემოდგომით ფოთლები გზაზე.
ჩამიჩუმია,მაგრამ მაინც ეს მდუმარება.....
ჭორაობაა ახლაც!- ნეტავ ვისზე ან  რაზე?!
შენ ნუ მოიწყენ! განა შველი ვინმეს ცრემლებით?
იქნებ გგონია შეცვლი ცოდვის ბუნაგში რამეს.
დავიგვიანეთ განაჩენი დაწერილია!
...როგორც არასდროს ისე შვენის ცრემლები მთვარეს...
..და შენს სახეზე ნუ მანახებ სევდას იდუმალს,
ეს ვერ მომირჩენს ჩემი დროის ამ ნაიარევს,
თქვენ კი ცოდვილნო შემოდგომის მაცდური ფეხით,
არ მომერიდოთ,როგორც გინდათ, გადამიარეთ!

samtavros dedebis galoba