მე დავინახე ატეხილი ქარის თარეში
და გავიგონე აძურწული ხეების მოთქმა.
მუზების ბუმი,ლაჟვარდოვან სილამაზეში,
ფეხით გათელა,არიალა-ვიღაცა ლოთმა.
მეგონა დამრჩა წინანდელი ღამის სიზმარი,
აუხდენელი შიში,ფიქრი უღვთო ღამისა...
ეს მომავალი რეალობამ თითქოს მაჩუქა...
უფალმა ღმერთმა სიყვარულიც გამიხალისა.
ო, თურმე არა! გზები ისე უღვთოდ ჩახერგა,
დანახულ ქარის,ატეხილმა რია-რიალმა,
თავის გაწირვა ვიცი,ისევ ისე,-არ მინდა!...
მონანიებამ შემარცხვინა,თუმცა:-გვიანმა.
მე გავიგონე,როგორ თვლემდა ცის კიდეს მთვარე.
შუაღამის შუქიც დავინახე-აენთო ზეცას.
სიმყუდროვეში,მიჩქმალული ლამაზი სული
როგორ აჩუქეს,უმოწყალეს ვიღაცა მეძავს?!
უსამართლობის სუნიც მეცა.-შეწუხდა სული....
ვინ მითხრას ასე მოთმინებით წლები ვათიო.
...თუ მეც ასეთი გამოვდექი უფალო ღმერთო:
არ მომიტევო და ცოდვები არ მაპატიო.
...სასთუმალს აჩნდა გაცრეცილი ხელი ლანდივით.
ცვიოდა სეტყვა,ატეხილი ქარი კიოდა.
მოჩვენებაა ერთი ღამის,ერთი აჩრდილის.....
მე დავინახე ტკივილებით, მზე, ჩადიოდა.
