მაისი

ჩემი მაისი,სხვა დარდებს
და ტკივილებს იტევს.
ფერებს არ ურევს ერთმანეთში,
სევდას არ იმჩნევს.
ჩემებურია.მარტოსული,
თითქოს მდიდარი,
ყვავილებივით გაფურჩქნული
გულს სატკივარი.
ჩემი მაისი,ერთადერთი
დრო და წამალი.
ვერ გაუგია სიცოცხლეში
რა არს მთავარი.
ამ დროში,ჩემში იბადება
ახალი ფიქრი....
...შენც იბადები....
სხვა თვეებში რომ
გადამიქრი!
ჩემი და შენი ვარდობისთვის
მიყვარს ნათება,
გუშინ თუ წვიმდა,
დაიწყება გამოდარება.
არავინ ქვეყნად
აღარ დამრჩა ასე მართალი,
მაისის თვეში,
უნდა ვნახო მე
სამართალი!
ასე დაღლილი,სევდიანი
მაინც ვერ ითმენს,
ჩემი მაისი, ჩემნაირად
დიდ ტკივილს იტევს.

ჩემს მეორე თიკოს...

მომლოდინე სახეს,
მეოცნებე თვალებს,
ფერმკრთალ ღიმილს ბაგის,
დაღლილს,ღამენათევს...
სითბოს მაწვდის როგორს,
საზრდოს,სულის ნათელს.
ტკივილს უმკლავდება.
როგორ უძლებს ამდენს?!
გაცრეცილი ფერი,
რომ შეჰყრია სახეს,
აღარ ლაპარაკობს,
მზერით ამბობს სათქმელს.
იასამნის სურნელს,
ეფერება ქარი...
როგორ მიყვარს,როგორ-
იშვიათი ქალი.
ამ სარკმლიდან ჭვრეტა
უძნელდება როგორ-
თავთუხისფერ წვიმას,
ისევ ისე გლოვობს.
რა ნატიფი სუნთქვით
მოკრძალებით ცდილობს....
ემსგავსება ძვირფასს
შექმნილ,სავსე ტილოს.
ნამისფერი სივრცე 
ეტმასნება წამებს,
განთიადი უყვარს,
ეომება ღამეს.
მზე სარკმლიდან უჭვრეტს,
გარეთ უხმობს თითქოს
უძვირფასესს,დაღლილს
ჩემს მეორე თიკოს.