ღმერთი სხვას ითხოვს

ჩამკიდე ხელი და მატარე შენი გზით,
ადვილად ჟღერდა თითქოს.
მეამიტური ზრახვა ფუჭია,
ღმერთი სხვას ითხოვს.
დამადე თავი და ვივიწყებ ყველაფერს
ვამბობდი ასე,
სიცარიელე ვიპოვე და
ფიქრებით ვავსე.
ჩამოიარეს,შეაფასეს კიდეც ნაღვაწი
ვედრება მჭირდა,
ჩემს დახატულ ფერს,დაუნდობლად
ვიღაცა შლიდა.
მერე კი ისევ მოდიოდა სიცარიელე
და მე თავიდან დავიწყებდი
ავსებას სულის,
ღამეგანათევ,ფერად ტილოს ვაფრიალებდი,
თუმც მეშინოდა ალიონზე იმ მეწამულის.
ჩამკიდე ხელი და მატარე შენი გზით
ადვილად ჟღერდა თითქოს,
მეამიტური ზრახვა ფუჭია,
ღმერთი სხვას ითხოვს!

გაზაფხულია!!!

ატმის კვირტები დასკდნენ.- გაზაფხულია.
სახეს ნაოჭი დასდევს.- სინანულია.
ლოთებს არაყი ათბობთ...ო,რა რთულია
იყო მარტო და მიხვდე:-დაკარგულია.


სადღაც ჭაობებს მიღმა,უცხო სულია,
ყველა ლამაზს და მახინჯს ასე უვლია....
იასამნების სუნიც გაფანტულია
უცხო  სითბოთი სულიც  გათანგულია.


ასე ძალიან რომ ძგერს,-ალბათ  გულია.
ხიდი შენამდე მოსვლის გამართულია.
და სიყვარულით მოსვლის მთელი ბუმია.
ატმის კვირტები დასკდნენ.- გაზაფხულია!


ასეთად მინდა დავრჩე.-ნუთუ რთულია?!
უნდო ღიმილი სადღაც,- მიჩქმალულია.
ტირიფებს თავის დახრით ან სად უვლიათ?!
დარაბებს აღებს ქარი-გაზაფხულია.


ზოგჯერ ფაქიზი ნატვრც დამალულია,
ზოგჯერ თავხედი რისხვის მეწამულია,
იქნებ არც ღირდა დაცდა-დაკარგულია....
მაგრამ რა სჭირდათ რტოებს...გაზაფხულია!


იცი? ჩურჩული მიჯობს.გრძნობა ჩუმია!
სახეს ნაოჭი დასდევს?- სინანულია.
ყველა წარსულის ლოდი დამარხულია.
როცა სიცოცხლე მათრობს,-გაზაფხულია!