(ადამიანის მონაპოვარი)

დრო გაილია რატომღაც კმარამ,
 თავის ფასება ისწავლა მწუხრში.
ამ ყველაფერის შენება მორჩა
ყველაფერს ბოლო მოეღო წუთში.

რა უბადლოა ამ ქვეყნის ყველა,
ხელოვნურ ფერთა გრძნობა,სამყარო,
ერთი შეხედვით არც ღირდა ბრძოლად...
გინდა რომ სევდა დღეებს გაჰყარო.

არ ვიცით ალბათ, აღქმა მშვენების.
ვინ მოგვცა ნიჭი ჭეშმარიტ ფიქრის...
იბადები და ცხოვრება გიყვარს,
იტანჯები და სიკვდილი გიჭირს.

რამ შეგაყვარა ადამიანო!- ამ
 ცოდვილიან მიწაზე დგომა?!
რამ გაგაოცა,როცა შენიშნე
ახლადამოსულ ყვავილთა კვდომა?!

კვლავ უმეცრებამ,ურწმუნოებამ!
მოდგმის დარგულმა  ეკალმა გავნო....
დგახარ შეშლილი,გაფითრებული
დგახარ და შიშით რაღაცას დარდობ.

თვალუწვდენელი დედამიწის გულს,
არ ეყო ძალა ჭეშმარიტ ფიქრის.
დგახარ სიცოცხლის მახინჯ ბილიკზე,
იტანჯები და სიკვდილიც გიჭირს.


დრო გაილია რატომღაც კმარამ,
 თავის ფასება ისწავლა მწუხრში.
ამ ყველაფერის შენება მორჩა
ყველაფერს ბოლო მოეღო წუთში.

"თითქოს"

მომწყინდა სიცოცხლის ყველა სილამაზე,
თითქოს გარდაცვლილ ფერებს დავეძებ,
აღარ შემრჩენია ძველი სიმამაცე
და ამ ყველაფერს მინდა გავექცე.

რა უცებ ითქმის ეს სიტყვა,-თითქოს!
რა ადვილია ხელის ჩაქნევა....
ცხოვრების სითბო, მაინც რომ გიხმობს,
რომ გამოღმა გსურს მაინც დარჩენა.

გადაწურული ყველა იმედის, ბოლოში
რჩება რწმენა ხვალისა,
მე მიყვარს სიტყვა "თითქოს" და ვრჩები!...
ხვალის იმედმაც გამახალისა.

მოჩვენებითი გრძნობები მძულდა,
მაინც გადავრჩი....რა ძლიერი ვარ.....
ხანდახან თუკი იმედს გავწირავ,
"თითქოს" ვაბრალებ......ბედნიერი ვარ!!!