უსათაუროდ...

 ჩრდილმა დაფარა ლურჯი ცის კაბა,
მზემ ჩაიქნია ხელი და დაწვა,
ღრუბელმა აღარ გადაიარა
დაიწყო დაცდა.

მუქი ფერებით მოხატეს მიწაც,
და არცერთ ყვავილს აცალეს ლოცვა
მოვიდა ქარი,ქარიშხლის ქარი
მოვიდა, დარჩა,სიცოცხლე მოსრა.

შენ რაღას უცდი გადაიარე სხვებივით
მთები,და შორ გზას დადექ.
თუკი სხვებივით არ ძალგიძს მოცდა
მაშ განზე გადექ!

რა მხდალი მზერით დააჩნდი ფიქრებს
მე სიძლიერე მიყვარდა შენი....
ახლა დგახარ და დუელში მიწვევ
ისე მიმეტებ არ გეწვის ხელი.

მერედა რისთვის დარჩი უკუნეთს
სირცხვილს აჩუქე შენი ღირსება?
ვიბრძვი ო,როგორ შენი სულისთვის.
ძნელია შენი გადაბირება.

ამ შავბნელ ხედვას გინდა ვუმზირო?
საკუთარ თავის ასე გწამს დაცვა?
სხვისი ხელებით დაკრეფილ ეკლებს
რად უნდა ძარცვა?

 მუქი ფერებით მოხატეს მიწაც,
და არცერთ ყვავილს აცალეს ლოცვა
მოვიდა ქარი,ქარიშხლის ქარი,
მოვიდა, დარჩა,სიცოცხლე მოსრა....
........
რაკი არჩიე დაწყევლილ მწუხრში
კერპად დარჩენა,
არ ღირდა ვფიქრობ
ქვეყნად მხდალი კაცის გაჩენა.