მომლოდინე სახეს,
მეოცნებე თვალებს,
ფერმკრთალ ღიმილს ბაგის,
დაღლილს,ღამენათევს...
სითბოს მაწვდის როგორს,
საზრდოს,სულის ნათელს.
ტკივილს უმკლავდება.
როგორ უძლებს ამდენს?!
გაცრეცილი ფერი,
რომ შეჰყრია სახეს,
აღარ ლაპარაკობს,
მზერით ამბობს სათქმელს.
იასამნის სურნელს,
ეფერება ქარი...
როგორ მიყვარს,როგორ-
იშვიათი ქალი.
ამ სარკმლიდან ჭვრეტა
უძნელდება როგორ-
თავთუხისფერ წვიმას,
ისევ ისე გლოვობს.
რა ნატიფი სუნთქვით
მოკრძალებით ცდილობს....
ემსგავსება ძვირფასს
შექმნილ,სავსე ტილოს.
ნამისფერი სივრცე
ეტმასნება წამებს,
განთიადი უყვარს,
ეომება ღამეს.
მზე სარკმლიდან უჭვრეტს,
გარეთ უხმობს თითქოს
უძვირფასესს,დაღლილს
ჩემს მეორე თიკოს.
Комментариев нет:
Отправить комментарий