ეკლებს დავუწყე დათვლა,
მრავლად მოსულან გულში.
ახლა ტკივილის ნაცვლად
სევდას მოვისვრი მწუხრში.
რა გაცვეთილი აღქმა
ან რა მზაკვარი ფიქრი,
სახეს დაუწყეს კაწვრა,
ზეცას დაეტყო ფითრი.
ნაფეხურს, ღრმას,- დააჩნდა
თითქოს წადილი ღამის.
შავად დაყრილი სევდა,
წამწამებს მოჰგავს მთვარის.
ჩამოუშლიათ თმები
ცის კაბადონზე ღრუბლებს.
ეკლებს დავუწყე დათვლა,
დროს,არ ვათვლიდი -წუთებს.
ლამაზ გარიჟრაჟს- ვინძლო....
რაღა მოვუყვე,რაღა?!
ისეთი გულქვა გავხდი,
ვეღარ ვიგრძენი დაღლა.
შრიალი მუხის კალთის,
ლოცვა ხმამაღლა წყდება.
ის,ვინც მიყვარდა,-მიდის.
ვისაც ვუყვარდი,-კვდება!
ნატვრა არ ვიცი რა არს,
როგორ ვისურვო მეტი?!
რაც კი რამ მქონდა გულში
მაინც მგონია ვერ ვთქვი.
ეკლებს დავუწყე დათვლა,
მრავლად დათესეს გუშინ....
ახლა, ტირილის ნაცვლად,
ცრემლებს ვიგუბებ გულში.
Комментариев нет:
Отправить комментарий