დრო გაილია რატომღაც კმარამ,
თავის ფასება ისწავლა მწუხრში.
ამ ყველაფერის შენება მორჩა
ყველაფერს ბოლო მოეღო წუთში.
რა უბადლოა ამ ქვეყნის ყველა,
ხელოვნურ ფერთა გრძნობა,სამყარო,
ერთი შეხედვით არც ღირდა ბრძოლად...
გინდა რომ სევდა დღეებს გაჰყარო.
არ ვიცით ალბათ, აღქმა მშვენების.
ვინ მოგვცა ნიჭი ჭეშმარიტ ფიქრის...
იბადები და ცხოვრება გიყვარს,
იტანჯები და სიკვდილი გიჭირს.
რამ შეგაყვარა ადამიანო!- ამ
ცოდვილიან მიწაზე დგომა?!
რამ გაგაოცა,როცა შენიშნე
ახლადამოსულ ყვავილთა კვდომა?!
კვლავ უმეცრებამ,ურწმუნოებამ!
მოდგმის დარგულმა ეკალმა გავნო....
დგახარ შეშლილი,გაფითრებული
დგახარ და შიშით რაღაცას დარდობ.
თვალუწვდენელი დედამიწის გულს,
არ ეყო ძალა ჭეშმარიტ ფიქრის.
დგახარ სიცოცხლის მახინჯ ბილიკზე,
იტანჯები და სიკვდილიც გიჭირს.
დრო გაილია რატომღაც კმარამ,
თავის ფასება ისწავლა მწუხრში.
ამ ყველაფერის შენება მორჩა
ყველაფერს ბოლო მოეღო წუთში.
თავის ფასება ისწავლა მწუხრში.
ამ ყველაფერის შენება მორჩა
ყველაფერს ბოლო მოეღო წუთში.
რა უბადლოა ამ ქვეყნის ყველა,
ხელოვნურ ფერთა გრძნობა,სამყარო,
ერთი შეხედვით არც ღირდა ბრძოლად...
გინდა რომ სევდა დღეებს გაჰყარო.
არ ვიცით ალბათ, აღქმა მშვენების.
ვინ მოგვცა ნიჭი ჭეშმარიტ ფიქრის...
იბადები და ცხოვრება გიყვარს,
იტანჯები და სიკვდილი გიჭირს.
რამ შეგაყვარა ადამიანო!- ამ
ცოდვილიან მიწაზე დგომა?!
რამ გაგაოცა,როცა შენიშნე
ახლადამოსულ ყვავილთა კვდომა?!
კვლავ უმეცრებამ,ურწმუნოებამ!
მოდგმის დარგულმა ეკალმა გავნო....
დგახარ შეშლილი,გაფითრებული
დგახარ და შიშით რაღაცას დარდობ.
თვალუწვდენელი დედამიწის გულს,
არ ეყო ძალა ჭეშმარიტ ფიქრის.
დგახარ სიცოცხლის მახინჯ ბილიკზე,
იტანჯები და სიკვდილიც გიჭირს.
დრო გაილია რატომღაც კმარამ,
თავის ფასება ისწავლა მწუხრში.
ამ ყველაფერის შენება მორჩა
ყველაფერს ბოლო მოეღო წუთში.
Комментариев нет:
Отправить комментарий