გაურკვევლობა

ვიყავი მარტო
 და არა ერთი.
იცდიდა სხვაც და
გვიცდიდა ღმერთიც.
ვტიროდი მარტო
სხვაგან სხვა ჯავრობს
გავყვირი რატომ?!
პასუხს არ ჩქარობს
მიდის მზე დაბლა
ღრიალებს ქარი
ბოგინობს ზეცა
მიწაა მთვრალი.
ჩემსავით დარდობს
და უფრო მეტად...
უყვარდა მასაც
ხატავდა ღმერთად.
...გადარჩა გუშინ
ბებერი გვარი
და ახალგაზრდამ
გასწირა თავი.
გადაიარა ღრუბელსაც მიწვდა
ჰო.გაბოროტდა,შეცუხდა მიწა.
ვიყავი მარტო
და არა ერთი
ვტიროდით ყველა
ტიროდა ღმერთიც.

ჩემი გაცრეცილი პროზა....

უნდა დავკეცო ფრთები და უნდა გავხდე შენი.
უკვდავად ყოფნა მეყოს მომბეზრდა,
უნდა წავიდე ვევნო ცხოვრებას
და ვთქვა დამთავრდა,მე აღარ გელი!
უნდა დავიწყო მოკვდავად ყოფნა
უნდა შევიგრძნო სიცოცხლის მაჯისცემაც
უნდა გავერიდო ილუზიებს და
უნდა შევძლო შენი დავიწყებაც.
დრო უნდა შევიგრძნო და არა თვითონ
თავად  დრომ მომიღოს ბოლო
უკვდავად ყოფნა ძნელი ყოფილა
ითვლი უცოდველებს მხოლოდ.
უნდა სიკვდილივით წამში მოგეპარო,
ანდა სიცოცხლეში ისევ დავრჩე
გრძელ კაბას ჩავიცმევ,წასვლა დავაპირო?
შენ გთხოვ კაბის ბოლოს მომექაჩე.
უნდა დავკეცო ფრთები და უნდა გავხდე შენი
უკვდავად ყოფნა მეყოს,მომბეზრდა
არც შენ და არც სხვას
დღეს აღარ გელით.
უნდა ვაპატიო ჩემს თავს შეცდომები
ახალს გავერიდო ცოდვას
ჩურჩულითაც კი არ ვთქვა სათქმელი
მიჯობდეს მაინც მოცდა.
რა, "მაზოხიზმის ქარიშხალია"
ამ სიტყვებს ვისმენ თავიდან....
იცი?გაცრეცილი სიტყვა შემიყვარდა....
და შენი დავიწყებაც არ მინდა!.....
.......

ვის საკუთრებას შევეხე მითხარ!

ვისი მაცვია წითელი კაბა....

როგორც ქარიშხლის უძილო ღამეს,

ცრემლი იყო და მოგიყვე რაღა?

ვის სასწაულებს ვისმენდი გუშინ?

ვისი შემშურდა სულის ნათელი

ვის შევაქციე ზურგი მუხთალმა,

ან ვის ჩავუქრე რწმენის სანთელი?

რა გულმავიწყი ვყოფილვარ ალბათ....

იქნებ არ მახსოვს ცოდვა ფარული,

რაც სულმა შექმნა,რაც სულში იყო....

ან გულში მქონდა გადამალული.

უნდა განვსაჯო დღეს ჩემი თავი,

უნდა სამსჯავრო დაიწყოს ჩემი.

და თუ ცოდვების დამიწყვეს  დასტა,

გამომიწოდო იქნებ შენ ხელი.

მოწყალებას გთხოვ უფალო ჩემო,

შენ ერთმა იცი რა ხდება ჩემში,

არ მწამს დემონის გადაბირების

შენ ამიყვანე ცოდვილი ხელში.

ჩემი წითელი კაბა მიყვარდა....

აღარც კაბა სჩანს და აღარც ფერი...

უფალო შენი ცოდვილი მოველ

გამომიწოდე წყალობის ხელი

"ცოტა ხანი"

 სიცოცხლე ცოტა ხანია,
ცოტა,გავლილი ხანი.
სიკვდილთან მისვლის ბილიკი,
ყოფილა მოკლე,ჩქარი.
სიცოცხლე სილამაზეა,
ბევრი ღვთიური წამით.
სიკვდილი ბობოქარია,
არავის ინდობს რამით.
უნდა იარო ცოცხალმა,
დათვლილად დროში კრძალვით,
ბედნიერების ძებნაში,
დღისით,მზისით და ღამით.
როცა იპოვი ძნელია
იწყო ლოდინი მალვით,
ამაყობ ძნელი დღეებით
და ძლიერი ხარ ამით.
სიცოცხლე უმეცარია,
...უკვდავი არ სჩანს ღამით.....
გაღმა გასასვლელ ბილიკებს,
ჩუმად გასწავლის,პარვით.
თუ ოდნავ გული ატკინე,
აღარც წარსულში გტოვებს.
მოსხეპავს სუნთქვის ბორკილებს,
დაამტვრევს ჭადრის რტოებს.
ვისთვის, რომ აღმა ბილიკზე
დაუძრახიათ მოსვლა,
სიკვდილმა სილამაზეში
ყველა ადგილი მოსრა.
მაინც როგორი ტკბილია,
და თან როგორი მწარეც...
ზოგისთვის აღმაფრენაა,
ზოგისთვის კლდე-ღრე,დამრეც.
სიცოცხლე ცოტა ხანია,
ცოტა გავლილი ხანი.
როგორ არ მინდა მესმოდეს
სიკვდილის უღვთო ჩქამი.

ო, რა უცნაური გავხდი

ო, რა უცნაური გავხდი,
უცებ გამისხვისდა ენა,
სულ სხვა ოცნებებით ვცხოვრობ,
ახლა სხვა ვიღაცის მჯერა.

ო, რა უცნაური გავხდი,
თქვენიც დამჭირდება შველა,
იქნებ ცხოვრებისგან დაღლილს,
გზებიც ამერია ყველა.

იქნებ შენი არის ბრალი,
შენი შეიცვალა მზერა?
იქნებ ამირიე კვალი,
მე კი,ვერ მივმხვდარვარ ჯერაც.

ო, რა უცნაური გავხდი,
როგორ "დამერია" ყველა,
მაინც მოციქულად დავრჩი,
მაინც სიყვარულის მჯერა!

..............................

ამ ქვეყნად მოსვლა,იმად მიღირდა,
რომ შენი ტუჩის გამეგო გემო.
საცოდავია ყველა დაღლილი,
ვინც გაგიმეტა ძვირფასო ჩემო.
ამ ქვეყნად მოსვლა იმად მიღირდა...
ჩემთვის არ იყო "თავო და თავო"....
და თუ ოდესმე ძლიერ მიჭირდა,
ისევ ცოდვილი ფიქრების გამო.
ამ ქვეყნად მოსვლას როგორ ვინანებ,
თუნდ ჯოჯოხეთურ გზებზე ვიარო.
ათასს მავანში ამოვარჩიე......
რამ შეგრყვნა ასე ადამიანო?!

მე ასე მეგონა (ვუძღვნი ჩემს ჳითომ მეგობრებს)

  დადგა დრო,როცა ყველაზე კარგად ჩავწვდი ,ოდესღაც ნათქვამ მამაჩემის სიტყვებს:"შვილო,ვინც გიღიმის ყველა შენი მეგობარი ნუ გგონია"-ო.მაშინ ძალიან

განვიცდიდი ამას.როგორ მტკენდნენ გულს მამის ეს სიტყვები....თუმცა ახლა,რეალობა უფრო ტკივილიანი ყოფილა.

    ყოველთვის,ურთიერთობებით მდიდარს, მეგონა რომ მუდამ ასე ვიქნებოდი.მეგონა ყველა ახლოს იდგა.იდგა მთელი სულით და არა მარტო გულით.ასე მეგონა......

       პირველი იმედგაცრუება, შორს წასულმა განვიცადე.მაშინ,როცა მარტო გადავწყვიტე 

გამეგრძელებინა გზა,რომელიც მომავლამდე გადიოდა.თუმცა არ ვიცოდი როგორ გავივლიდი ამ გზას,მაინც უშიშრად დავადექი.დავადექი ისევ მეგობრის იმედით. ახალი გარემო და ახალი ურთიერთობები ნაკლებად მხიბლავდა.მე ვეკედლებოდი ისევ ძველს,ლამაზს,ნაცნობსდა საყვარელს.

მეგონა მასაც უხაროდა ჩემთან ახლო დგომა. 

მეგონა.....

 

 

მერე ბევრი რამ შეიცვალა.ბევრი დროც გავიდა.ბევრჯერ განვიცადე და ბევრჯერ განვაცდევინე ალბათ სხვებსაც იმედგაცრუება.მაგრამ რეალობა ასეთი იყო.

 სიმარტოვე არ შემეძლო.არსებობენ ადამიანები,რომლებიც ოცნებობენ მარტო ყოფნაზე,სიჩუმეზე,სიცარიელეზეც ალბათ...მე კი... მე მეშინოდა ამ ყველაფრის მუდამ.მინდოდა  ძალიან ბევრი ადამიანი მყოლოდა გარშემო.ბევრი, ჩემთვის ძვირფასი ადამიანი.ჰოდა შემოვიკრიბე მთელი ზღვა.ყველასთან ვიყავი და გამოვიდა,რომ არავისთან ვყოფილვარ... 

ისევ მეგონა.......

მე არ ვარ ღმერთი! არც სისპეტაკე ვარ მისი,არც ნათელი სხივი და არც უცოდველი სანთელი.მე მხოლოდ მე ვარ.რიგითი ადამიანი ჩემი ცოდვებით და ჩემი დადებითით(თუ მაქვს დადებითი).არც  ანგელოზი ვარ ფრთებით რომ დავფარო ყველა ბოროტება,რომ უფალს შევავედრო მავანთა სულები.

მე ,მხოლოდ მე ვარ.იქნებ არც მე ვარ?! ...

ასე მეგონა.......

 გახსოვს? სიცივეში ბევრჯერ მოვფერებივარ შენს ფეხებს.არავინ მიმაჩნდა მაშინ შენზე ახლობელი.რომ გეძინა და წუთებს ვითვლიდი გათენებამდე.

 არც ეს გემახსოვრება.შენ რომ თვალს გაახელდი, განთიადზე და კარგად სუნთქვას დაიწყებდი,მე,მერე ვიძინებდი.-ვიცი არ გახსოვს.არც მიფიქრია,რომ ამ ყველაფერს დამახსოვრება სჭირდებოდა.მე ჩუმად,ჩემთვის მიყვარდი. ...

.ისევ მეგონა......

მერე მე წავედი! წავედი შენგან შორს და ისე წავედი,რომ დღემდე,უკან დაბრუნების სურვილიც კი არ გამჩენია.არც შენი ნახვის.არც შენი სიყვარულის.არც მოგონებებს ვახსენებინებ თავს.ეს,.ისე, უბრალოდ,ჩემთვის.....

ახალი ცხოვრების დაწყება ადვილია ძალიან.ახალ მეგობრებსაც პოულობ.მარტო არა ხარ! აღარ გეშინია.

მერე იმ ახალ მეგობრებს ვუამბობდი  შენზე და ახლა რომ ვუკვირდები,არ იყო ეს მანდამაინც ლამაზი და კარგი ჩემგან.-გულში დაიტიეო, შენთვის იფიქრეო ხომ მეუბნებოდა დედა??? მე კი ჩემი გავლილი დროის დანახვით მოვინდომე ახალი მეგობრების სიყვარული.ეს იმიტომ კი არა, მე  მგონია, რომ ძალიან კარგი ვარ,ალბათ იმიტომ ,რომ ძალიან არ მინდოდა იგივე ტკივილი თუნდაც კიდევ ერთხელ განმეცადა.მე ასე ვფიქრობდი

.მე ასე მეგონა........

რა უმეცარია ადამიანი.რამდენ რამესთან უძლური და სასაცილო.ყველაფერი იცის ჰგონია.ყველაფერს ეპოტინება და წვდება საბოლოო ჯამში კი არაფერი არა აქვს.რა უსუსურია მოდგმა ევასი......

რა სასაცილო ვარ მეც.....

პატარა ბავშვივით აღრენილ განწყობაზე ვარ ახლა.ისეთ განწყობაზე,როცა არაფერი არ მინდა,როცა ვტირი და ტირილის მიზეზს ვერ ხვდებიან.(არცაა საჭირო,ვერც მიხვდებიან)

იცი რა მატირებს? შენ რომ თვალისდაუხამხამებლად დაივიწყე ყველაფერი.შენ რომ მარტო ძილიც  შეგიძლია უკვე და რომ მე შენთვის საჭირო აღარა ვარ თურმე. არც გიკითხავს მიზეზი ტირილისა.ალბათ მიჩვეულიცა ხარ....

....შენს სახელს ისე ვუფრთხილდებოდი,ისე მიყვარდა,ისე ვუვლიდი....

.მე ასე მეგონა......

ნაძალადევი ურთიერთობები მომწყინდა.მე ისე მინდა ვიყო,როგორც შენ ჩემთვის იყავი.შენც და სხვებიც.....რომ გათენებიდან დაღამებამდე მქონდეს იმედი იმისა,რომ არსებობ ჩემთვის ყოველ წამს.მე,კიდევ შენთვის!

რომ მყვარებოდი ალბათ გაპატიებდი....ალბათ ისევ "მეგონა" და არ მიყვარდი?იცი მეგობარი რა იყო ჩემთვის? იცი ვისთვის იყო ყველაზე ფართო კარი, ჩემი გულისა ღიად? მხოლოდ შენთვის ჩემო მეგობარო.მხოლოდ შენთვის!

ახლა? ახლა აღარა ხარ! ვერ გაპატიებ!ვერ შეგახსენებ ჩემს თავს რაღაცის გამო.

 უბრალოდ არ მიღირს!

თავს ისევ  "მე, ასე მეგონა"- თი დავიმშვიდებ და  შენც მასავით წარსულში გაგიხსენებ.

..... რა უცნაურია ადამიანის ბუნება არა?უკვე გაგიმეტე.გაგიმეტე დასავიწყებლად ჩემო 

ვაი მეგობარო.გავიმეტე უდიდესი სიყვარული შენდამი და სინანულის გრძნობაც კი არ გადამირჩა......იქნებ არც ღირდა ერთი ხელისმოსმით ყველაფრის გაწირვა,მაგრამ მე სხვაგვარად არ შემძლებია.მე უბრალოდ მე ვარ ისეთი,რომელიც არასოდეს იცვლება.

გართობის,დროის და ფულის მეგობრების დრო დამდგარა თურმე!!!!!!!