შუაღამეში, ქარში,დარდში,უკუნეთში დამდგარი,
გაცრეცილი, თეთრი კაბით ამ ცხოვრებას ანათებს.
განთიადზე მიდის სახლში სიბნელისგან დამფრთხალი,
ბედისწერა უღვთოდ მოდის და უგორებს კამათელს.
როგორ ურცხვად შემოძარცვა ქარმა თეთრი სამოსი,
ჭაღარა თმებს კრძალვით დაწნულს ხელი როგორ შეახო,
დემონების ხროვას როგორ გაუწოდა სიკეთე,
ბნელი გზები ასე ლაღად,როგორ,როგორ შეაქო.
განწირული ჩუმი ფიქრით და იმედით გამთბარი,
არ უჩივის ქარს და ნიავს,არის ცოტა დამფრთხალი.
მისი თეთრი კაბის ბოლო შემოდგომამ იპოვა,
სულის შიშველს რა შემოსავს?...-მოწყალება ითხოვა.
შუაღამეში სიბრალულით,უკუნეთში დამდგარი,
თეთრ კაბა შემოძარცვული,შინაგანად გამთბარი.
...როგორ მინდა მეც გავიგო,ვის ელოდა ეული...
ყველასაგან გარიყული,უფალს უყვარს რჩეული.
ახლა დიდი დრო გავიდა,დამეძაბა გონება
მეც მომინდა იმ ქალივით ,ქარში განმარტოვება.
იქნებ მისი დარდი იყო დროსთან გამოთხოვება?
ერთადერთი ქალი იყო,ვისიც ღირდა ცხოვრება.
Комментариев нет:
Отправить комментарий