უნდა მოვიწყინო შენი სიყვარულით,
უნდა ცრემლიანმა, ვეღარ გავიხარო.
სულ არ მითხოვია თავის შეცოდება,
არ მინდა მოხვიდე და თავი დამიხარო.
მე არ მითხოვია ჩემი დატირებაც...
უნდა დღეებიც კი ჩქარა დავითვალო,
მაინც უშენობის სევდა მქვია და
მოდი!-იქნებ სუნთქვაც დამიმთავრო.
მელანქოლიების უხვი შეძახილით,
ჩუმი ჩქამებით ვთქვი იქნებ დავიღალო?
სასაცილოც კი ვარ,იქნებ?- არც კი ვიცი.....
უნდოდ მომახალე ო რა ავი ხარო!
მოსაბეზრებელი გამხდარა სამყარო,
ისევ გეხვეწები გზები გამიკვალო,
პატარა სიყვარულს ვერაფერს ვუშველი,
ცოდვის ბუნაგიდან იქნებ გამიყვანო?!
რა ციცქნა ფიქრია სულის სამოთხიდან...
არ მიყვარს წარსულის ფერები დავითვალო,
როგორ მედიდური მოდი...არ მადარდებს,
არ მინდა სხვებივით თავი დამიხარო!
დღეს მე მოვიწყინე შენი მონატრებით,
იქნებ ხვალაც ბევრი ვეღარ გავიხარო,
მაინც მირჩევნია ღვთიურ სიყვარულის
ლამაზი დღეები ერთად დავითვალოთ.
იცი? -რა მწირეა ყველა ეს სიტყვები?
ჩემი სულის მწუხრი,დარდი დიდი ხარო...
მე ხომ უშენობის სევდა მქვია და,
მხოლოდ ერთხელ მოდი, სუნთქვა დამიმთავრო.
Комментариев нет:
Отправить комментарий