შენ,შენ,შენ
იყავ ის გაზაფხული
ვინც
მომიკითხა აპრილშიც,მარტშიც,
ვინც
გადასცურა ზღვა და ხმელეთი
და
ვინც იარა წვიმაშიც,ქარშიც.
შენ,შენ
დაიწყე მელოდიების
ასე
მკაფიოდ დაკვრა ფიქრებზე
და
მომეფერე ისე ლამაზად
უკვე
მახინჯ და დამჭკნარ თითებზე.
შენ!
შენ და კიდევ სხვაც იყო თურმე,
მაგრამ
მე სხვისი ხმა არ მესმოდა
შენს
მოლოდინში,ქარიშხლიანში
მეგონა
წვიმა ვარდებს მესვროდა
ისე
ლამაზი იყო სიცოცხლე
შენ,შენით,შენად,შენს
ძლიერ გულში
სულ
დამავიწყდა როდის ვიტირე
ან
როგორ დღეებს ვებრძოდი გუშინ!
დაათრო
ფიქრმა შენი თვალები
სიყვარულისგან
აენთო სახე
პირველ
გაზაფხულს მეჯვარედ მაშინ
იების
კაბა შვენოდა,ვნახე.
ამ
ზამთარს ვიცი სიცივე მოაქვს,
ვეღარ
დავურჩი ტკივილებს ვერ....
შენ,შენ,შენა
ხარ ის გაზაფხული
და
გჭირისუფლობ მე,მხოლოდ შენ!
შენ!
შენ და კიდევ სხვაც იყო თურმე,
მაგრამ
მე სხვისი ხმა არ მესმოდა
შენს
მოლოდინში,ქარიშხლიანში
მეგონა
წვიმა ვარდებს მესვროდა!
Комментариев нет:
Отправить комментарий