მიმატოვეს

   


                 

                სიკვდილის ნატვრაში, ტკივილებმა სულიც წაიღეს,

              ტაძრამდე მისვლას ვერ ვეღირსე მე ბედ გამწყრალი,

              ამ ღიმილს მიღმა გაზაფხულის გლოვაა ისევ

              სიყვარულია მიჩქმალული ჯერ ვერ დამცხრალი.

              უკვდავების წყალს ვერც ვერავინ მომიტანს ვიცი,

              ისევ იარებს უნდა ვუწყო დღეს სასთუმალი,

             სიცოცხლეს ფასი დაეკარგა,როგორც არასდროს...

              ხან ბობოქარი ვიჩაგრები,ხანაც მდუმარი.

              სხეულს დააჩნდა ნაკვალევი ისევ ტკივილის

              რას დავეძებდი...მივეჩვიე მე ხომ ტკივილებს,

              მაგრამ შიში მკლავს,რომ ეშმაკი მოვა მტარვალი,

             სულსაც მომისრავს და ბნელეთში გადამიბირებს.

              სიკვდილის ნატვრაში,ტკივილებმა სულიც დატორეს

              ვდგავარ მარტო და ახლა ვხვდები რომ მიმატოვეს!